بهترین نژاد زنبور عسل کدام است

ایتالیایی, قفقازی, کارنیولان یا روسی؟

زنبور عسل اولین بار در اوایل دهه ۱۶۰۰ میلادی, توسط مهاجران اروپایی به سرزمین آمریکا راه پیدا کرد. زنبور عسل هایی که در آن زمان با کشتی به کشور آمریکا آورده شدند از نژاد سیاه اروپایی ( apis mellifera mellifera ) بودند. در آمریکا به این زنبور عسل ها ” سیاه آلمانی ” گفته می شود.

زنبور عسل های آلمانی ( سیاه اروپایی ) برای مدت های طولانی استفاده می شدند. آنها نیش زن, عصبی و کم محصول بودند و پس از چند دهه, با نژاد ایتالیایی که خصوصیات بهتری داشت جایگزین شدند. زنبورداران هم که از زنبور عسل های سیاه شاکی بودند, از زنبورهای ایتالیایی استقبال کردند.

امروزه زنبور عسل سیاه در آمریکا به ندرت یافت می شود و زنبور عسل های ایتالیایی, نژاد اصلی زنبورستان های آمریکا را تشکیل می دهند. محبوبیت این زنبور عسل ها به دلایل زیر می باشد :

۱- کم نیش می زنند و روی قاب ها آرام می نشینند.

۲- با شرایط آب و هوایی معتدل خوب کنار می آیند.

۳- علاقه ای به جمع آوری بره موم ندارند.

۴- علاقه ای به بچه دادن ندارند.

بحث اصلی در مورد زنبور عسل های ایتالیایی, تخمریزی و تولید نسل بسیار بالای آنهاست. البته زمانی که شهد و گرده به وفور در طبیعت وجود داشته باشد, نه زمانی که گل ها در حال ناپدید شدن هستند.

نکته اینجاست که این نژاد, کل بهار, تابستان و پاییز را به شدت تخمریزی می کند و زمانی که شهد کم می شود, زنبوردار مجبور است به آنها تغذیه دستی بدهد و این باعث مخلوط شدن شربت شکر با عسل کندو می شود.

ملکه زنبورعسل در اوج فعالیت

در طول سال های گذشته, زنبور عسل های ایتالیایی, نژاد غالب زنبورستان های آمریکا را تشکیل می دادند, اما امروزه برایشان رقیبی جدی به نام کارنیولان به وجود آمده است. کارنیولان ( apis mellifera carnica ) زنبور عسل سیاه – خاکستری رنگ می باشد که زادگاهش کشور اسلونی است و محبوبیتش به چند دلیل می باشد :

۱- آرامش و عدم نیش زدن.

۲- مقاومت به بیماری های نوزادان.

۳- رشد بهاره سریع.

۴- جمعیت کم در زمستان و مصرف کم عسل در زمستان.

تنها نقطه ضعف زنبور عسل کارنیولان در مقابل زنبور عسل ایتالیایی, تمایل به بچه دادن در زمان وفور نوزادان در کندو می باشد.

دیگر نژاد زنبور عسل غربی, زنبور عسل نژاد قفقازی می باشد. زادگاه آنها, دره های عمیق قفقاز مرکزی است. آنها زنبورهایی تیره رنگ و آرام هستند و از اینکه زنبوردار درب کندویشان را باز کند, اصلا ناراحت نمی شوند. رشد بهاری آرامی دارند, اما در اواسط تابستان, جمعیت بسیار زیادی خواهند داشت. البته چند خاصیت منفی دارند که باعث رنجش زنبورداران می شود.

۱- علاقمندی دیوانه وار به جمع آوری بره موم.

۲- عدم مسیر یابی مناسب.

۳- علاقمندی به غارت.

اما تازه ترین نژاد وارد شده به آمریکا, زنبور عسل روسی می باشد که در این چند سال طرفداران زیادی پیدا کرده اند. این نژاد ترکیبی هیبرید است از زنبور عسل های ( apis mellifera ) که در منطقه پریمورسکی در شرق روسیه به وجود آمده اند. در اواسط دهه ۱۸۰۰ میلادی, زنبورداران آن منطقه, زنبورهای اروپایی را به سرزمینشان بردند و در کنار زنبورهای هندی ( cerana ) که از قبل در آنجا ساکن بودند, مستقر کردند.

حدس زده می شود که زنبورهای اروپایی از طریق زنبورهای هندی به انگل واروا مبتلا شده اند و طی ۲۰۰ سال, مقاومت طبیعی نسبت به واروا پیدا کرده اند و اکنون مقاومت بیشتری نسبت به زنبورهای اروپایی در مقابل واروا از خود نشان می دهند.

زنبورعسل های روسی, سیاه رنگ هستند. جمعیت زمستان گذران کمی دارند, اما در مقابل سرما بسیار مقاومند. عسل زیادی تولید می کنند و تولید نوزاد را در تابستان خیلی زود متوقف می کنند, پس عسل زیادی ذخیره می شود. همچنین علاقه زیادی به ساخت شاخون و بچه دادن دارند.

صفات ظاهری نژاد های مختلف زنبورعسل


نظرات


ارسال دیدگاه

با نظرات سازنده خود ما را در بهبود هرچه بهتر کیفیت مطالب یاری نمایید.

نام *

ایمیل *

متن *

عکس خوانده نمی شود